این هفته در مجله محبوبم "همشهری جوان"یادداشتی از یکی از نویسنده های محترم "آقای محمد جباری "چاپ شد که من رو خیلی ناراحت کرد 

جوابیه ای رو تنظیم کردم و براشون فرستادم که فکرمی کنم چاپ هم بشه.

کمی طولانیه ولی خیلی خیلی مهمه.لطفا کامل و با دقت بخونیدش .خیلی دوست دارم که نظر شما هم در این باره بدونم.بالاخره به ما و زندگی ما مربوط میشه.دیگه سکوت در این باره جایز نیست.

یادداشت آقای جباری:

شب احیا, سبک جدید

1-"مراسم لهو و لعب به صرف افطار",تیتر این خبر را که می خوانی آماده می شوی تا در داخل متن,با اتفاقات عجیب و غریبی همراه شوی که خبرگزاری رسمی کشور را متعجب کرده,اتفاقاتی که تو را هم شگفت زده کنند.

"اجرای برنامه های خواننده های  لس آنجلسی در ایام ماه مبارک رمضان در مالزی به طور قابل توجهی افزایش یافته است.به گزارش ایرنا نکته عجیب در اجرای این کنسرت ها این است که بیشتر این ها  به صرف افطار برگزار می شود و پس از افطار نیز حاضران را به شنیدن صدای لس آنجلسی ها دعوت می کنند.این موسسات اخیرا نیز با دعوت از یک خواننده لس آنجلسی و فراری برنامه ی ویژه ای را برای عید فطر تدارک دیده اند و قرار است در این روز این خواننده دوران طاغوت در مرکز همایش های بین المللی شهر کوالالامپور به اجرای کنسرت بپردازد.در بروشورهای تبلیغاتی این کنسرت این عبارت آورده شده که عید سعید فطر در کنار خواننده محبوبتان باشید."

خبر تمام می شود.شگفت زده نشده ای,حداقل به اندازه تعجب پنهان در تیتر و همه ی جمله های این خبر شگفت زده نشده ای.

2- شگفت زده نشده ای.باید مثل خبرگزاری رسمی از همنشینی یک مراسم مذهبی مثل افطاری در ماه رمضان با یک مراسم غیر مذهبی  مثل کنسرت خواننده های لس آنجلسی با رقص و ده ها چیز دیگر متعجب می شدی ولی این اتفاق ,مشابه ده ها اتفاق دیگر است که تو چه خوشت بیاید,چه نیاید در دور و برت افتاده و دارد می افتد.این همنشینی سال هاست که در ریز و درشت زندگی بخشی از جوان ها وجود دارد و هر روز دارد پر رنگ تر می شود.داخل ام پی تری پلیرهایشان که نگاه کنی هم دعا و نیایش,مداحی و آهنگ مجاز صدا و سیما را می بینی و هم آهنگ زیرزمینی بدون مجوز داخلی و هم آهنگ لس آنجلسی تازه به بازار آمده را.هم بساط دی وی دی های زیرنویس فارسی دار بدون سانسورشان به راه است و هم مراسم عزاداری رفتنشان.هم موهایشان از زیر مقنعه و روسری شان پیداست و هم نمازشان را سفت و سخت می خوانند.هم پایه ی شبکه های ماهواره ای جورواجور بالای 18سال و پایین 18سال و شبکه های رنگارنگ موسیقی لس آنجلسی,عربی,ترکی و اروپایی هستند و هم روزه گرفتنشان سر جایش است.هم در ماه رمضان بیدار می مانند تا لاستشان را ببینند و هم تا سحر بیدار می مانند که قرآن به سرشان بگیرند.

3-از تعجب پنهان در خبر خبرگزاری رسمی کشور نگران می شوی.نگرانی بی خبری آگاهانه یا ناآگاهانه فضای رسمی کشور از سبک زندگی بخشی از جوان ها.نگران بی توجهی آدم های مسئوول در لباس های مختلف به شکل گیری یک سبک و سیاق شخصی-مذهبی در بین بخشی از جوان ها, سبک و سیاقی که کیلومترها با فضای رسمی جامعه مان فاصله دارد, سبک و سیاقی که خودش بدون هیچ خط دهی یا نظارتی در درون آدم ها رشد کرده و به یک الگو برای زندگی و تلفیق مسایل ظاهرا جدا ازهم تبدیل شده .الگویی که هر روز طرفداران بیشتری پیدا می کند.الگویی که هیچ مرشد و راهنمایی برای جدا کردن خوب و بدش ندارد,هیچ تحلیل و تحقیقی درست و حسابی پشت سرش ندارد و همین طور دارد برای خودش بزرگ می شود و شاخه هایش از این طرف و آن طرف بیرون می زند.شاخه هایی که گاهی اوقات مثل این خبر بیرون می زند و صدای بخش رسمی کشور را در می آورد.بخش رسمی که فقط بلد است در قالب این خبرها و سخنرانی ها به این شاخه های بیرون زده اعتراض کند و دامن خودش را از آن پاک نگه دارد.بخش رسمی که فقط برای الگوسازی و سبک زندگی سازی دینی برای جوان های عصر دی وی دی و ماهواره و اینترنت کاری نکرده,فقط باید بنشیند و نظاره کند و سکوت.حق اعتراض و تمسخر و شلوغ کاری هم ندارد,حتی حق تعجب.

جوابیه ی من:

لطفا بس کنید!

سلام آقای جباری.یاداشتتان را بارها خواندم.بار اول خیلی عصبانی شدم ولی چند دفعه ی دیگرخواندم تا هم عصبانیتم فروکش کند و هم بتوانم منطقی جوابتان را بدهم.

من از همان نسلی هستم که همه ی شماها  برایشان نگران هستید و به شدت بهشان و به نحوه ی زندگی کردنشان اعتراض دارید.از همان هایی که اگر به ظاهر زندگی ام نگاه کنید احتمالا فکر می کنید در منجلاب گمراهی در حال دست و پا زدن هستم و به زودی غرق می شوم و سردرگمی و پوچی سراسر زندگیم را گرفته.

من از شماره 40خواننده پروپا قرص شما هستم.از خواندن مجله تان گاهی اوقات لذت می برم و گاهی اوقات حرص می خورم.از یادداشت های فخر فروشانه ی شما و نویسنده هایتان تحت عنوان"نسل خوشبخت من!نسل بدبخت تو!"به ستوه آمده ام ولی سکوت کرده ام ولی یاداشت این دفعه تان سکوت 200 شماره ای مرا شکست و بغضی که شاید بدلی از فریادی اعتراض آمیز باشد به گلویم چنگ انداخت.

من به نمایندگی از دوستانم آمده ام تا شاید دفاعی از خودم و هم نسلانم کرده باشم.

آقای جباری!این یادداشت شما دقیقا زندگی من و دوستانم را شرح داد ولی فقط ظاهرش را!

به قول شما اگر فایل های mp4ام را ببینید از دعای عهد گرفته تا زیارت عاشورا و زیارت حضرت عباس (ع)و مناجات حضرت علی (ع)و حتی دعای ابوحمزه ثمالی!رو هم دارم.همچنین انواع واقسام آهنگ ها اعم ازمجاز وغیرمجاز و لس آنجلسی و پاپ و راک و جاز و سنتی هم پیدا می کنید.

دی وی دی زیرنویس فارسی دار و ندار هم تا دلتان بخواهد دیده ام.

تا جایی که بتوانم در مراسم عزاداری هم شرکت می کنم.

حجابم هم خیلی معمولی است.

نمازم را هم خیلی سفت و سخت می خوانم.حتی گاهی اوقات با آهنگ پیانو نماز می خوانم و در قنوت 1بیت شعر می خوانم.اگر نماز صبحم قضا شود غم عالم بر دلم فرود می آید.

همه ی روزه هایم را هم گرفته ام.

لاست را هم دیده ام اما نه در ماه رمضان.

با شب های قدر عمرم هم کلی حال کردم و قرآن به سر گرفته ام.

و کلی کارهای دیگر که از حوصله بحث خارج است.

حرف من این است:خداوند تعالی به همه ی انسان ها عقل داده .من هم برای زندگیم از عقلم استفاده می کنم.در زندگی من هیچ خط قرمزی وجود ندارد الا یکی,آن هم خداست و کلام مقدسش که: هر چیزی که شما را از حالت طبیعی تان خارج کند حرام است.این کلام آویزه ی گوش من شده و بر زندگی و کارهایم سایه انداخته.

من هرکاری را که دوست داشته باشم (البته با انجام شرطی که خدا گذاشته) انجام می دهم و لذت می برم.

صبح ها دعای عهد می خوانم و پیمانم را تکرار می کنم ولی شاید بعدش یک آهنگ لس آنجلسی که دوست دارم گوش کنم.

من هم قرآن(البته بیشتر معنی اش)و نهج البلاغه و صحیفه سجادیه می خوانم,هم ویولون می زنم.

من شبها زیارت عاشورا می خوانم و شاید بعدش از دی وی دی های زیرنویس فارسی دار ببینم.

من و دوستانم از این جنس هستیم.از جنس تجربه کردن همه چیز.ما همه ی این کارها را می کنیم ولی سر نمازهایمان از خدا می خواهیم که ما را به راه راست هدایت کند.

من از حرف های شما نسل قبلی ها خسته شدم.

در همشهری جوان نویسنده هایتان با یادداشت هایشان تا جایی که شد و توانستند من و هم نسلانم را کوبیدند و تحقیر کردند و بی عرضه خواندند.

در برنامه ی ماه عسل در لحظات عرفانی افطار احسان علیخانی از مهمانش روناک یونسی می خواهد با من و بچه های نسل من حرف بزند و او می گوید:چون نمی فهممشان نمی توانم با آن ها صحبت کنم و حال همه ما را بد میکند!!!شما چه احساسی پیدا می کنید اگر کسی حاضرنشود حتی با شما حرف بزند؟

اطرافیان وقتی به ظاهر زندگی ما نگاه می کنند که مثلا با آهنگ نماز می خوانیم به ما دیوانه و قصی القلب می گویند و شاید در دلشان ما را کافر هم بخوانند.

من و دوستانم از این وضعیت شکایت داریم...شما یک لحظه خودتان را جای ما بگذارید,چه کار می کنید اگر همه شما را نیهیلیست بخوانند,بهتان بی عرضه بگویند,حتی در مجله محبوبتان هم راه به راه یادداشت های نسل من راه بیندازند و شما را تحقیر کنند و از مسئولین جامعه بخواهند که فکری به حال شما بکنند!!!

اتفاقا ما هم شما را نمی فهمیم!نمی دانیم شما چه طور می توانید همه ی افراد یک نسل را به راحتی آب خوردن متهم کنید,نمی دانیم شما چه طور می توانید از روی ظاهر قضیه پی به باطنش ببرید!شما ها مگر با این همه ادعایتان قرآن نمی خوانید که :"شما در مقام قضاوت نیستید"

شما ها مگر از دل ما خبر دارید؟چه طور این قدر راحت قضاوت می کنید؟

آقای جباری با همه ی احترامی که برای شما و دانشتان قائلم ولی باید به شما بگویم که اصلا نه از این یادداشت شما نه ازیادداشت بقیه نویسنده هایتان که درباره ی من و دوستانم نوشتید راضی نیستم.ما از شما که درمجله محبوبمان کار می کنید توقع بیشتری دارم,شما مسئولیت بزرگتری دارید.(کلکم راع و کلکم مسئول)

صبر من بعد از 200 هفته لبریز شد و بغضم ترکید,مگر ما آدم آهنی هستیم؟چرا این قدر بین ما و خودتان تفاوت قائلید؟

باز هم در قرآن داریم"برترین شما باتقوا ترین شماست"

از قضاوت ها و حرف های بعضا  بی سند و مدرکتان خسته شدیم,لطفا بس کنید!

ولی باید بگویم ما بازهم با همه ی حرف های نادرستی که درباره ی ما زدید شما  را خیلی خیلی دوست داریم و از همه تان به خاطر مجله محبوبمان تشکر می کنیم.

در آخرهم بگویم که نه ما می توانیم شما را بشناسیم نه شما ما را,پس بیهوده خودمان را خسته نکنیم,چون بنده شناس دیگری است!

منتظر نظرات تان هستم